Mijn gemoed schiet vol...

Ook ik ben geïnfecteerd ...

Wanneer ik de communicatie doe naar medewerkers dat we ze tijdelijk op werkloosheid zetten, schiet mijn gemoed vol.

Het is écht, het gebeurt écht… dat wat je altijd in de films ziet, gebeurt écht… En alhoewel ik diep vanbinnen weet dat alles goed komt, huil ik uren aan een stuk, zelfs terwijl ik de cijfers in mijn excelsheet aan het zetten ben, terwijl ik de lege centra doorkrijg op foto en de directie met de handen in het haar zie zitten.


Misschien is het wel eens nodig om als werknemer dat besef te hebben, dat we allemaal niet zo slecht af zijn? Dat we allemaal wel een werkgever hebben die het goed meent met ons en het goed bedoelt om zoveel mogelijk omzet te draaien om er voor te zorgen dat zijn werknemers het ook goed kunnen hebben?


Hoe in godsnaam is het zo ver kunnen komen dat we verwijderd worden van dat éne wat we als mens nodig hebben, genegenheid, verbondenheid en liefde van onze medemens.

Want hoe je het draait of keert, thuiswerken is wel eens leuk, maar je mist de collegialiteit, het contact met je collega’s, met de mensen waarmee je moet samenwerken, zelfs diegenen waarmee het soms wel wat minder gaat.


Ook thuis geeft het een vreemd gevoel… de kids zijn dan wel het huis uit, maar toch is het alsof we nog meer uit elkaar worden getrokken dan daarvoor. Het gemis wordt ineens veel groter, ondanks dat de zon schijnt.

Het is alsof het “lege nest syndroom” 100 keer meer toeslaat dan anders.

Als postief ingesteld persoon valt ook dit heel zwaar en ben ik er wel zeker van dat alles goed komt. Zoals er gisteren werd gezegd, het zijn de conversaties die je met jezelf houdt, die ervoor zorgen welke acties je onderneemt en hoe je jezelf voelt.


Jaren heb ik gedacht dat ik mijn gevoel voor de medemens kwijt was, dat het mij allemaal niet veel kon schelen omdat het merendeel van de mensen rondom mij gewoon maar voor zichzelf bezig waren. Er is zelfs een periode geweest dat ik zelfs boos werd op diegenen die ons bedrogen hadden, die ons de rug toegekeerd hadden en diegenen die ons misleid hadden. En dat er niemand, maar ook niemand was die dit zag en ons daarbij hielp, ondanks dat er velen waren die onrechtstreeks een hulp waren. Het is maar een 3-tal jaren geleden dat ik opnieuw vertrouwen krijg, omdat ik weet dat het allemaal bij mezelf begint.


Onze werknemers zijn veilig… zij hebben een sociaal opvangnet, dank zij iedereen hier in Belgie. Dankzij iedereen die bijdraagt aan dat sociaal opvangnet en daar ben ik dankbaar voor. Het gevoel machteloos te staan, komt zoo hard binnen, niet normaal. Dat je op deze wereldbol niet iedereen kan helpen, heb ik destijds van me afgezet. Door minder (fake)nieuws toe te laten en me te focussen op wat essentieel is, heeft me dit veel meer rust gebracht. Wat nu gebeurt, zit veel dichter bij en infecteert de mensen rondom mij. Er bestaat geen knop om dit af te zetten, het is geen app om te deleten, you just have to deal with it.


Ik had het gevoel dat dit niet verder kon, het gevoel dat iedereen vergeten was om hoe het voelde om met elkaar te leven, het gevoel dat we onze benen voorbij liepen door de opdrachten van ons hoofd, terwijl ons lichaam maar met mondjesmaat kon volgen…


Maar moeder natuur heeft gesproken en ons allemaal op non-actief gezet. “The Now” van Eckhart Tolle is heel dichtbij. Want “nu” is wat ons erdoor gaat helpen, niet het verleden en ook niet de toekomst, want dat kennen we nog niet. Nu zullen we de acties moeten ondernemen, die ons gaan helpen om niet te verlammen en onze gemeenschap te helpen. Dus, mijn tranen zijn vandaag niet voor niets, ze kunnen ook staan voor “prosperity” en “luck”



"I can do things you cannot, you can do things I cannot; together we can do great things" - Mother Teresa

101 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven